اي مفيد

زنگ باران

هنوز هم به یاد دارم زنگ باران را. یادش بخیر، زنگ خنده و هیاهو بود. یادش بخیر.. وقتی زنگ به صدا در می‌آمد، وقتی زنگ خیس باران به صدا در می‌آمد، خنده روی لب‌هایمان می‌نشست. دیگر دلمان نمی‌گرفت. دیگر به فکر لی لی و خاک بازی نبودیم. وقتی نوبت به زنگ باران می‌رسید غصه‌هایمان را با آب آن می‌شستیم و تن‌مان را پر از قطره قطره‌های طراوت و تازگی آن می‌کردیم. یادش بخیر.. هنوز هم به یاد دارم زنگ باران را. معلمش ابر بود و مدرسه‌اش آسمان، و زمین حیات بازی‌اش. از حوض چاله‌های پر از آب که عکس‌مان در آن می‌افتاد، آب پاکی می‌نوشیدیم و روی نیکمت‌های پر از شبنم، حمام باران می‌گرفتیم. بوی خاک باران‌خورده تا ته کوچه‌ی مشام‌مان می‌رسید و ما سیر می‌شدیم از هر چه خاک و خاک‌بازی و زمین. می‌رفتیم و می‌رسیدیم و می‌ماندیم در شهر آبی‌ها. مادرم نگران درس‌های دیگرمان بود. می‌گفت: «خیس می‌شوید، یادتان می‌رود که سرما خواهید خورد و تب خواهید کرد!» مادرم دنبال ما می‌آمد و ما زیر چادر مادر باز در خیال باران گم می‌شدیم. یادش بخیر.. زنگ باران.. زنگ تازگی بود. زنگ شادی، زنگ سبزی، زنگ آبی، زنگ کودکی و زندگی‌های کودکانه. آه.. زمین خوردن‌های پر از تشنگی. تشنه برای گل‌آلود شدن. تشنه برای غرزدن‌های مادر. تشنه برای تازه شدن‌های دیگر. یادش بخیر زنگ باران..

 

زنگ باران بوی نم تا اوج لطافت و تازگی پروازم می‌داد. می‌رفتم با شور کودکانه‌ام، می‌دویدم، می‌خندیدم و از صدای خنده‌هایم پنجره‌ها به سمت کوچه‌ی باران باز می‌شدند. پدرم با چتری که بر سر می‌گرفت به سویم می‌آمد و من افسوس می‌خوردم که چرا پدر زنگ باران را دوست ندارد. پدرم قصه‌ها از باران می‌دانست. باران که می‌بارید پای خاطراتش می‌نشست، چای می‌نوشید. آه می‌کشید.. زنگ باران دیگر به فکر مشق‌هایی که ننوشته بودم نمی‌افتادم. دیگر غصه‌ی امتحان فردا را نمی‌خوردم. زنگ باران زنگ بی‌خیالی بود. زنگ آسودگی. زنگ آسمانی شدن. زنگ رها شدن از هر چه زمین و زمان. زنگ باران آزاد بودم، زنگ باران پرنده‌ها می‌خواندند. زنگ باران درختان سبزتر می‌شدند. زنگ باران گل سرخ گونه‌هایش پر از شبنم می‌شد. زنگ باران همه چیز زیباتر بود. زنگ باران معلم انشا پنجره را باز می‌گذاشت تا حیاط بازی باران را ببیند. تا به بچه‌ها بگوید شور بی‌نهایت مرا با واژه‌ها به رخ دفترهایشان بکشند. تا بتوانند بخوانند حس قطرات باران را. تا بتواند سیراب کنند عطش خود را. زنگ باران همه چیز و همه کس رنگ دیگری داشت.

زنگ باران زنگ نیایش بود. زنگ راز و نیاز با آب. با پاکی. زنگ باران را دوست داشتم. زنگ باران درس‌هایم را می‌خواندم. می‌فهمیدم زنگ باران هر چه معلم آسمان می‌گفت. می‌شنیدم و چشم از حرف‌های خیس‌اش برنمی‌داشتم. زنگ باران دلم بی‌خیال غصه‌هایش می‌شد. زنگ باران پر از سکوت خیس آسمان می‌شد  و من به حرف‌های زمین گوش می‌دادم که با قطره‌های باران سخن‌ها داشت که می‌گفت. شاید هم زنگ باران زمین گریه می‌کرد. شاید زنگ باران تنها برای این به صدا در می‌آمد که آسمان و زمین و گل‌ها، که خانه‌ها و آدم‌ها، همه گریه کنند. بی‌آنکه اشک‌هایشان را کسی ببیند. آخر زنگ باران زنگ گریه‌های من بود. زنگ باران گریه می‌کردم. بغض‌هایم می‌شکستند و من سبک می‌شدم. سبک‌تر از ابرها و بالا می‌رفتم. بالاتر از آبی آسمان. زنگ باران می‌دویدم.. می‌دویدم .. می‌دویدم. زنگ باران دلم برای هیچ‌کس و هیچ‌چیز پر نمی‌کشید. زنگ باران زنگ خدا بود. زنگ باران زنگ زندگی بود. یادش بخیر.. هنوز هم به یاد دارم زنگ باران را..

 

پائیز ۸۰

به قلم زیبا محبیان در تاریخ 30 مهر 1388